Het doet altijd deugd als oud-spelers de club trouw blijven en zich met de regelmaat van een Zwitserse klok nog laten zien. Zo iemand is zeker CHRIS Villers.

Het is een understatement, maar met zijn 2,12m is de minzame 46-jarige Bavikhovenaar een opmerkelijke verschijning.

Met een bachelor diploma op zak is Chris reeds 12 jaar bij Thermote & Vanhalst TVH in dienst als Electronic Engineer.

 

GROTE JONGENS

Chris: “Het begon in het vijfde leerjaar van de gemeenteschool van Deerlijk toen ik in de klas zat van meester en basketlegende Marc Deldaele. Hij bekeek me eens goed en wist me al vlug te overtuigen. Mijn ma was er aanvankelijk minder voor te vinden, maar zoals zo vaak is het de aanhouder die wint.

Met Marc als coach doorliep ik  de jeugdrangen van Sparta Deerlijk, ook wel Zwarte Beren genoemd. Ik bleef maar groeien en progressie maken, en verzilverde uiteindelijk mijn kansen in de eerste ploeg. Haast vanzelfsprekend was ik een zuivere center die het vooral onder de borden waar moest maken. Ook mijn shot kwam best aardig uit de verf.

In 1997 verkaste ik naar Estampuis waar voorzitter en grote geldschieter Jean-Pierre Froehlich de plak zwaaide. In het seizoen ’98-’99, dus precies 20 jaar geleden, speelde ik hier in WAREGEM; ook in 2de nationale. Hoofdsponsor was toen Berry Floor. Medespelers waren onder meer Philip Debaere, Bart Cleymans, Francis Delabie, Jo D’Hondt en Kristof Chanterie; ook letterlijk en figuurlijk geen kleine jongens.

De coach was Francky Deprez. Nadien volgden 3 jaar Deerlijk in derde klasse. Vertrouwde gezichten waren er Frederik Chanterie, Guy Delabie en Fré Claessens. Maar toen ging de club failliet en moest ik andere oorden opzoeken. Het werd Wytewa Roeselare. Ik bleef er vier seizoenen in 3de en 4de klasse; om in 2007, vooral omwille van gewrichtsproblemen, de competitie vaarwel te zeggen. Ik was er toen 34 en moest mij voortaan beperken tot recreatief zwemmen en badminton.

Men vraagt mij nu nog wel eens voor een basket matchke, maar meer dan het jaarlijks partijtje van de ouders tegen de dochters en eens een afscheidspartij zit er niet meer in. Rugklachten spelen mij te veel parten. Eigenlijk is het enkel nog de hometrainer waar ik deugd aan beleef.

 

BALL IS LIFE

Na mijn actieve spelersloopbaan ben ik heel speciaal Basket Waregem blijven volgen. Dit gaf nog een extra boost toen dochter Saar (14), die school loopt in Waregem,  enkele jaren terug begon te basketten. Ze speelt nu bij de meisjes U16B.

Ik was 2 jaar ploegverantwoordelijke van het team van Saar en zal dit volgend seizoen normaliter opnieuw zijn. Zoon Vic (11) houdt het bij voetballen en staat in het doel bij Hulste Sportief.

BENTBOY CHRIS

“Ik heb altijd enorm genoten van de combinatie sport en vriendschap in het basketbal.”

Wel moet ik eerlijk toegeven dat het er nu veel fysieker en sneller aan toe gaat dan in mijn tijd. Kortom, het niveau ligt een stuk hoger.

Ik kom dan ook heel graag kijken wanneer het fanion speelt. Samen met mijn schoonpa teken ik zoveel mogelijk present. We genieten kostelijk.

In Waregem is men zowel structureel als sportief heel goed bezig. 

“Ambities om als trainer aan de slag te gaan heb ik nooit gekoesterd…. die verplichtingen zijn niet meer aan mij besteed.“

 

Wedstrijdboekje 30 maart 2019

Interview Marc Vanryckeghem